گــفتی که به امّــید کنم ســــینه خــود شــاد

این رسم جهان است که شاهی به شهان داد

 از بـــــاد غــرور، ایــن هـــمـه آفـات پدید است

خوشــبـــخت هر آنــکـــــو ز سرش باد، برافتاد

********************************

"آدمــــک آخـــــر دنیاست بخند"[1]

دفتر خــــــاطره تنهاســت بخند

نکــــند از تــه دل گـــریه کــنـی

دلت از چسب و مقواست بخند

مرتضی کرمی خرّم

اصفهان

1388/3/9