گيرم که بـــــــستي و نه به رويت بياوری

از کرده هيچ آيدت احساس شرم و ننگ؟!

کي کرکسان شوم، به شيران شرزه خوي

آرند عرصــــه گــاه هــــــياهو و جنگ، تنگ

بس بينواي گشتي و اين سايت بسته اي

ای نــــعشه از حـــرارت پوچ و خـــــیال بنگ

آســــوده هيـــــچ اهل عــنادی، نبوده است

 در شـــورزار شــــوم عــــــنادی و پات ، لـنگ

خواهـــند تا که فکـــرت ما هم چو فکرشــان

یخ وار گردد و چون قلوه­های سفت ســـنگ 

"خرّم" مبـــاد کـــار و ســرت بــا جـــمــاعتی

کین گونه محو می کند از نقش غیر، رنگ

گـــويم کــــنون به بانگ رسايي که بشنوی

" نفرين و ننگ بادت از اين کار شوم و ننگ "

مرتضی کرمی " خرّم "

اصفهان